نفرین سرگردانی
میدونی، حتما یه جایی به موسی گفتیم:"تو و خدات برید بجنگید" که به این سرگردانی تموم نشدنی نفرین شدیم.
آخرین ادراک
پیرمرد پس ار عمری که وقف فلسفه کرده بود میگفت :" تا میای بفهمی زندگی چیه میبینی داری عقب عقب میری".
تهران
امروز که از پله های مترو بالا آمدم و ناگهان منظرهی برجهای شهر در سینهکش کوهِ سفیدِ برف گرفته را دیدم یادم آمدم چقدر این شهر لعنتی زیباست.
ترس سرخ ٬ ترس خاکستری
آن روزها ترس قلب تپنده ی حیات بود در کالبد لحظهها لیک امروز ترس افیونی ست رهنمون به مرداب.
در پایان
زندگی
جایی
زمانی
تمام شده است.
جایی
زمانی
تمام شده است.
من این را کشف کرده ام در خاطراتم
خاطراتی که در آنها همیشه یک نفر اولین الله اکبر را میگفت
دزد سرما
قدیمیا میگفتند :"هوای پاییز دزده" ؛ این روزها همه دزدیها کلان شده٬ میبینی؟
[بارش چند ماههی تهران چهار برابر میانگین بارش ۴۴ ساله گزارش شد.]
تراژدی روزها
اینکه هر روز تنها تر میشیم٬ اینکه هر روز گرگتر میشیم ٬ یه تراژدی بسیار دردناک و عمیقه که همه ازش سراسر بغض و گریه میشن ولی هیچ کس نمیدونه کجاش باید گریه کنه.